Hayatımda birşeylerin değişmesine karar verdim. Bu kararı vermek gerçekten çok zor, benim durumumda olan birisi için belki de en zor kararlardan biri, çünkü asla ilk adım için gerekli cesareti toplayamazsınız. Yürünecek yol gözünüzde büyüdükçe büyür ve daha karar vermeye bile karar veremeden vazgeçersiniz. Düşünmek en korkulu süreçtir zaten. Ve en kötüsü; bütün bu süreçte o yol biraz daha uzar çaktırmadan.. Az önce yediğim nutellanın boğazıma kaçıp genzimi feci şekilde yakması mı, artık günde iki hatta üç kere bağırsak boşaltımı için tuvalete koşmam mı, göbeğimin sertliği ve şişkinliğinin gaz, dışkı ya da regl ile alakası olmadığını farketmem mi yoksa kardeşimin bu gün artık eve abur cubur almamam için bana yalvarması mı sebep oldu bilmiyorum ama artık birşeyler yapmam gerek..
İnsanın zaten sevdiğine ve sevildiğine emin olduğu bir ilişki içerisindeyken kilosunu takmaması ne fena. Nasılsa beni seviyor, hele benim sevgilim eminim ki dış görünüşümle hiç ilgilenmiyor. Gerçi belki böyle olmasam sevişmek bu kadar zor olmazdı, belki böyle olmasam.. hey, sanırım benim yüzümden, aslında o frijit değil..lanet olsun! Her neyse şaka bir yana, ki hala kafamda tartıyorum gerçekten şaka mı yapıyorum kendime diye, ilişkimde neredeyse etkisiz sayabileceğim bir eleman kilo. Yani şevklendirecek bi sebep olamıyor bu durumda benim için.. Ama bi taraftan.. O da bir gün gidecek..Bunu düşünmek bir tek kelimeyle ifade edilir; yakıcı. Ama biliyoruz, hepimiz biliyoruz, sonsuza dek süremeyecek. Bir zamanlar bana, "Bundan sonra karşıma getireceğin adam öyle erkek gibi erkek olmasın, hatta ibne olsun bence hiç sorun yok, sana iyi davransın, kalbine değer verdiğini, seni incitmeyeceğini bileyim yeter" diyen annemin bile kaldıramayacağı bir ilişki bu. Ne yazık ki asla kabul edilmeyeceğiz ve Tanrıya inanmayan babam bile gördüğü her eşcinselde tövbeler çekip hastalık olarak nitelendirmeye devam edecek. Deli gibi sevip, bir dakika görebilmek için an kollarken bile normal hayatlarımızı yaşıyormuş gibi davranmak zorunda kaldığımız zamanlar çoğaldıkça, üzerimizden baskısını eksik etmeyen çevremizin beklentileri daha düzenli hayatlarımız olması yönünde artacak ve bizde de en ama en azından üremek için uygun eş adaylarını bulmaya yönelten bir bilinçaltı oluşturacak. Bu tip ilişkinin zor yanı da anne olma isteği zaten. İkimiz de anne olmak istiyoruz ve anne olmak için gereken pipiyi ne yazık ki kiralayamıyoruz. İşin garibi birbirimizin anne olmasını da en az kendimiz kadar istiyoruz. Aynen diyet yapmak gibi birşey bu. Adriana Lima vücutlu bi hatun olmayı deli gibi istersin ama bunun için ömrübillah çekirdek kola cips çikolata vs türlerinden uzak kalmak zorunda olduğunu gözardı edersin. Onunla yaşamak, onunla yaşlanmak istiyorum ama ikimizin de ileride ayrı ayrı "aileleri" olacağını düşünme kısmını bi kenara bırakıp yok sayıyorum hep.. Sonuç olarak, o da bir gün gidecek.. Uygun eş adayını bulduğunda eminim ki aşık olmuş olacak, çiftleşip üremek isteyecek ve bütün bunları belgeselde aslanın ceylanı yemesi sırasındaki gibi ısdırap içinde ancak lanet bir doğanın dengesi kabullenmesi ile izleyeceğim. İşte o gün için birşeyler yapmak zorundayım, çünkü tahminen evde kalmış olarak nitelendirilen bir yaş döneminde, zaten bu olay yüzünden alkolun dibine vurup kilo alacağım garanti iken halihazırda da bihayli yağ barındırıp iyice çıkmaza sürüklenmek istemem. Çocuğumu ve onun çocuğunu görmek için acılarımı minimumda yaşayıp hayatta kalmam ve acıyı minimumda yaşamak için de eşzamanlı olarak aynı şekilde üremelik birilerini bulmam gerekecek. İşte o gün için kilo vermeliyim.. Eminim o kadar sıkıntı üzerine bir de reddedilmeyi kaldıramam.. Hatta "çok tatlısın" ya da "yüzün güzel"i bile kaldıramam, beynimde uyuşturucu etkisi yaratacak şekilde direk arzulanmam gerekecek!
Lisanstaki sevgiliyle ayrılığın üzerinden birden çok sene geçmiş olmasına rağmen kurtulamadığım psikolojik bozukluğa bağlı aşırı duygusallık dönemlerimin birinde boynumda artan tüy yoğunluğunu farkedip kendimi incelemeye başlamıştım. O duygusallığın en büyük etkisi anne olmayı en çok istediğim dönem olarak beynime kazınmasıydı. Aynı süreçte bir falcı çocuğumun olmayacağını söylemiş, ve ben internette yaptığım araştırmaların sonucunda bazı bilimsel gerçeklerle yıkılmıştım. Aşırı kilo, kısırlığa sebep oluyordu, aşırı kilo hormonal dengeyi altüst edip vücutta tüylenmeleri arttırıyordu. Hatta bu aşırı kilo bayanların kendilerini erkek gibi hissetmesine bile sebep oluyordu, oysa ben bunu hep gizli biseksüel olmama, bir sürü erkekle okuyup şantiyelerde çalışmama bağlıyordum.. Gerçi gizli biseksüel olduğum tartışılmaz bir gerçek ama kilonun etkisi de dikkate alınabilir teknik olarak. Korkma sevgilim, taş bi hatun da olsam seni her zaman seveceğime eminim çünkü senin gülümsemen direk kalbime işliyor, yağlarımla hiç alakası yok.. İşte bunları bildiğim için birşeyler yapmam gerek, uygun eş adayını kafalama kısmını geçtim, bilimsel olarak da anne olabilmek için de kilo vermem gerekecek.
Sancım var. Eskiden menstruasyon 5 gün sürerdi, sevgilim fazladan ilgi göstersin diye aşırı sancı çekiyor numaraları yapardım. Tanrı o günlerin cezasını mı çektiriyor acaba, artık daha geç, daha uzun oluyor ve gerçekten arkadaş, nasıl birşey bu böyle, sıçarken bile zıplatıyor! Ayrıca her regl döneminde aynı anda gaz sancısı ve ishali de birlikte yaşayan sadece ben miyim çok merak ediyorum! İshali bilimsel bir gerçeğe dayandırmadım elbet, hastalancam hastalancam diye diye deli gibi her çeşit yiyeceği ağzıma tıkmama bağlıyorum genelde.. Bunun için de birşeyler yapmam lazım işte. Daha az sancılı, düzenli regl, hormonlarımı da aynı derecede dengeleyecektir eminim ki. Ayrıca bu kadar bel ağrısı çekmem o zaman, zavallı omurgama fazladan kaç kilo yüklüyorum kimbilir..
Kilo alma zincirine katıldığında
insan, nasıl bir tezatsa o kadar çok enerji veren madde tükettiği halde
rutin sorumluluklarına bile kolunu kıpırdatacak gücü bulamıyor.. Koca
kıçımı yerinden kaldırabilmek için de kilo vermeliyim yani. Ve o depresyon.. Antibiyotiğin etki edemediği, virüs gibi
birşey ve yaşayıp çoğalması için en uygun ortam da şişman bir beden.
Lisanstan bu yana peşimi bırakmayan ve artık beni yatalak hale getiren
depresyondan kurtulmak için de aynen bunu yapmalıyım!
Topuklu ayakkabılar üzerinde 4 dakikadan uzun süre durabilen ayaklar için de aynı sonuca çıkarız.. Ya da ayak kaslarımı geliştiririm ki sırf beni taşısın diye şişip 40 küsür numara olan iğrenç kaslı ayaklarla ilk şıkkı gerçekleştirip üreyebileceğimden son derece şüpheliyim.. Mini kot şort ya da onu bile geçtim bedenime uyabilen herhangi birşey için, karnımda yer eden pantalon izlerinden kurtulmak için, metroda boş kalan yere götümü sığdırabilmek için, yürürken daha az yorulmak, merdiven çıkarken kalbimi geçici bir süre ağzımda taşıma zorunluluğundan kurtulmak, bachatayı hayallerimdeki gibi yapabilmek için ve daha milyonlarca sebep için bunu yapmak zorundayım!
Bu kadar gaza getiren düşünceden sonra hala inanılmaz zor bir karar olduğunu biliyorum, hala nasıl yapacağım hakkında bi fikrim yok ve hala yarın vazgeçmiş olmaktan korkuyorum lakin bildiğim birşey varsa o da bunu herhangi biri için değil, kendim için yapmam gerektiği. Kendim için, beni seven, neye ne kadar üzüldüğümü bazen umursayan ailem için, gelecekteki ailemin varlığı için ve sevdiğimin yanına yakışmak için..
Tanrım! En büyük depresyonu şu an yaşıyorum, biraz önce kilo vermeye karar verdim, yani çikolatayı lanetledim! Depresyondan kurtulmaya depresyona girerek mi karar verdim..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder